Ε.Π.Ο.Π.

Το δέντρο που σκάλωσε ο χαρταετός

Του Διονύση Κράγκαρη

«Όταν δεν περπατώ στα σύννεφα, πηγαίνω σαν χαμένος»,
Αντόνιο Πόρτσια

Εκείνη ήταν μικρό κορίτσι. Καθαρή Δευτέρα ήταν και πήγαν στο χτήμα να πετάξουν τον χαρταετό. Πιασμένη από το χέρι του πατέρα της ,τον κοιτούσε να ταλαντεύεται και με τα μικρά της επιφωνήματα να σηκώνεται ψηλά. Να φτάνει ως τον ουρανό. Ώρα πολλή τον καμάρωνε πιασμένη από το χέρι του πατέρα της. Κάποια στιγμή, της έδωσε το κουβάρι να τον κρατήσει για λίγο. Ένιωσε το ατίθασο τρανταγμά του, την πανύψηλη περηφάνεια του και τον καμάρωνε. Καμάρωνε που μπορούσε να κρατάει τόσο ψηλά τον χαρταετό της. Πάνω από σπίτια, πάνω από τα δέντρα. Φύσηξε, όμως, ο αέρας άλλαξε ξαφνικά, ο χαρταετός πήρε δυό τρεις κολοτούμπες κι άρχισε να πέφτει. Μάταια ο πατέρας προσπάθησε να τον κρατήσει. Κι ο χαρταετός με δυό τρεις ακόμη θεαματικές βουτιές ήρθε και σκάλωσε ψηλά στην κορυφή του μεγαλύτερου κυπαρισσιού του χτήματος, πού ΄χε φυτέψει πριν πολλά πολλά χρόνια ο παππούς.
Πέρασαν τα χρόνια, το κοριτσάκι μεγάλωσε κι όταν ερχόταν στο χτήμα πάντα η ματιά της σηκωνόταν ως την ψηλότερη κορυφή εκείνου του κυπαρισσιού που είχε σκαλώσει ο χαρταετός των παιδικών της χρόνων. Τότε ένιωθε να την κρατάει γερά το χέρι του πατέρα, που κι αυτός είχε φύγει από καιρό. Σήκωνε το βλέμμα της όπως κοίταζε το κυπαρίσσι κι έβλεπε ξανά τον πολύχρωμο χαρταετό της να καμαρώνει στον ουρανό κουνώντας περήφανος την πλουμιστή ουρά του.

Η ιστορία αυτή μοιάζει με παραμύθι. Και μπορεί να είναι. Ακόμη και στη σημερινή εποχή της ξέφρενης τεχνολογίας. Γιατί μια μέρα το πανύψηλο κυπαρίσσι του παραμυθιού μας, έπεσε από τα λυσσασμένα πριόνια ενός οργανισμού κοινής ωφελείας. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς διατυπώσεις. Στις όποιες διαμαρτυρίες οι αρμόδιοι είναι εξοπλισμένοι με νόμους και διατάξεις που υπερισχύουν παντός συντάγματος και φυσικού νόμου ακόμη. Γιατί τι είναι εν τέλει η φύση ,παρά ένας εχθρός που κάποτε θα υποταγεί πλήρως στις επιταγές του ανθρώπου; Στη θέση λοιπόν του κυπαρισσιού πρέπει να υψωθούν πυλώνες για τη μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής τάσης. Δίπλα σε οικισμούς προσφύγων, πάνω από σπίτια , μέσα από περιβόλια. Ο εξηλεκτρισμός είναι το υπέρτατο αγαθό και πρέπει να πάει παντού. Ακόμη και στα νησιά. Αν δείτε προσεχώς πυλώνες μέσα στην θάλασσα, μην εκπλαγείτε. Μπορεί να στοιχίζουν λιγότερο στον οργανισμό κοινής ωφελείας από τον υποθαλάσσιο αγωγό. Όπως στοιχίζουν και στη στεριά. Υπέρτατη αρχή μας το κόστος. Και τι αξία έχουν στο κάτω κάτω τα δέντρα, τι αξία έχουν οι άνθρωποι. Ας παίξουν στο χρηματιστήριο να το διαπιστώσουν. Εδώ τους χύνεις κηροζίνες κατάμουτρα, τους ρυπαίνεις τα λαγκάδια και τις θάλασσες κι αυτοί σου ζητάνε συγγνώμη. Σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω. Και ποιοι είναι άραγε όλοι αυτοί οι αγάδες; Μήπως έμειναν από την Τουρκοκρατία και ποιάς περιόδου;

Το μικρό κορίτσι είδε το ψηλό κυπαρίσσι άψυχο μπροστά στα πόδια της. Είδε κι ένα φάντομ να ξεσκίζει τον γαλανό ουρανό αφήνοντας πίσω του μια λευκή κορδέλα. Δεν προσπάθησε να την πιάσει. Γιατί ήταν καπνός από κηροζίνη που έσβηνε στο απέραντο γαλάζιο.

Comments are closed.