Ε.Π.Ο.Π.

Του βουνού και του κάμπου

Του Διονύση Κράγκαρη

“Βούιζε ο Κέλαδος, το Φαναρίτικο ποτάμι κι έτρεχε κελαριστά στις γραφικές Φαναρίτικες κοιλάδες. Κινούσε τους μύλους, δροσοπότιζε της Αλιφείρας τα χωράφια και χύνονταν βουερός στον Αλφειό. Κάτω απλώνονται οι κάμποι οι ευφορώτατοι της Παρρασίας και οι λόφοι του Αιπίου. Πέρα μακριά προς τη θάλασσα η ερατεινή Αρήνη με το Σαμικό, ο ωραίος Σκιλλούντας και το Επιτάλιο με τις σταφίδες, τις λεϊμονοπορτοκαλιές και τις ελιές. Φάνταζε στο βάθος η κορφή της Μίνθης, όπου εδοξάζοντο ο Ηρακλής κι έστεκε το ξακουστό Αράκλοβο που δόξασε ο ηράκλειος Δοξαπατρής. Απέναντι τα Γορτυνιακά βουνά, χωριά και λόφοι, ο Λάδων κι ο Ερύμανθος. Και πέρα η Φολόη με το Λάλα..Ανάμεσα κατεβαίνει από τις Αρκαδικές χαράδρες γαλήνιος ο Αλφειός και χύνεται στο Ιόνιο. Πάνω από το Φανάρι η Ζακούκα με τον Αγιολιά…”.
Κλείνω τον Τσέλαλη και συναντάω τον Γιάννη τον Πάπαρη. Στο καφενείο του χωριού πίνει μπύρες με μια μεγάλη παρέα, “αργότερα θα ανέβουν στη Ζακούκα να συνεχίσουν το γλέντι”. Πρόεδρος επί χρόνια του ιστορικού αυτού χωριού, διοικητικού κέντρου επί τουρκοκρατίας, μας δείχνει τα ελάχιστα απομεινάρια εκείνης της εποχής. Του τζαμιού, της φυλακής, του διοικητηρίου, του χαμάμ. Τα γκρέμισε όλα η νεοελληνική ασχετοσύνη. Το χωριό έρημο, ελάχιστοι οι μόνιμοι κάτοικοι, μόνο το Πάσχα και το καλοκαίρι γεμίζουν τα γραφικά του σπίτια στις δυό όχθες του Κέλαδου. Στο όμορφο ποταμάκι, μας οδηγεί το λιθόστρωτο που κατασκευάστηκε τα τελευταία χρόνια. Προσεγμένες παρεμβάσεις που έγιναν για την ανάδειξή του και που αξίζει να συνεχισθούν για την προσέλκυση περισσότερων επισκεπτών.
Αυτός ο τόπος με την ανείπωτη φυσική ομορφιά και την απέραντη ιστορική σημασία αξίζει διαφορετικής μεταχείρισης και όχι ασφαλώς αυτής που του επιφυλάσσουν όσοι θέλουν να εγκαταστήσουν εκεί φυλακές. Φρίκη προκαλούν και μόνο τα χωματουργικά έργα που έγιναν. Φρικτή πληγή που άνοιξε και που πρέπει το συντομότερο να επουλωθεί ,να αποκατασταθεί το τοπίο που τρώθηκε βάναυσα.
Μ’ αυτές τις σκέψεις εγκαταλείπω το Φανάρι του Τσέλαλη, το Φανάρι του Πάπαρη και των υπερήφανων κατοίκων του, που το λατρεύουν. Κατηφορίζω προς τον κάμπο. Από μακριά διακρίνω το Χλεμούτσι να δεσπόζει μεγαλόπρεπα στους λόφους του Χελωνάτα. Και σκέφτομαι τα λατομεία που χαίνουν στα πλευρά του, τον σκουπιδότοπο που καπνίζει νυχθημερόν αδιάντροπα, τις πλαγιές του που τις ισοπέδωσαν για να επιταχύνουν (άραγε πόσο;) την κίνηση των τροχοφόρων προς τη θάλασσα, τα αναρίθμητα δέντρα που πρέπει να γονατίσουν μπροστά στη νέα τουριστική μεγαλειότητα . Και παρακάτω την παραλία της Κυλλήνης που θέλουν να την χτίσουν, τον έρημο αρχαιολογικό χώρο που εποφθαλμιούν, τις γραμμές του τραίνου που χορτάριασαν.

Βούιζε ο Κέλαδος…Και το Χλεμούτσι δέσποζε μεγαλόπρεπα στους λόφους του Χελωνάτα…

Comments are closed.