Ε.Π.Ο.Π.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΕΙΧΑΝ ΦΩΝΗ

Του Διονύση Κράγκαρη

Η κατασκήνωση ήταν δίπλα στη θάλασσα. Στις αμμοθίνες πάνω. Παράγκες στημένες πρόχειρα, σκηνές. Το καλοκαίρι μας περίμενε ζεστό, παραδομένο, μπορούσαμε να το ψηλαφίσουμε όπως τα θαλασσινά κοχύλια στον διάφανο βυθό. Η διαύγεια ήταν ακόμη προνόμιο των πολλών και τα νερά καθρέφτης που έλαμπε η νιότη. Όταν τα απογεύματα ξεκινούσαμε για τις μικρές εξερευνήσεις μας, συχνά καταλήγαμε στο μικρό ποτάμι που έβγαινε στη θάλασσα. Εκεί ,όπως έσμιγαν τα δύο νερά, συναντούσαμε τον κόσμο των ψαριών. Μπαινόβγαιναν, κι εμείς μπορούσαμε να τα πιάσουμε στα χέρια, να νιώσουμε τη ζωή να σπαρταράει, σφριγηλή και ατίθαση.
Η κατασκήνωση ήταν δίπλα στη θάλασσα. Με τις πρώτες βροχές τα μαζεύαμε όλα, ένας ξύλινος στύλος έμενε για να δείχνει το μέρος για την επόμενη χρονιά.
Η κατασκήνωση δεν είναι πια. Ούτε οι αμμοθίνες. Τα εξαφάνισαν όλα οικιστές. Τα έντυσαν με μπετά, τσιμέντα, ελενίτ. Ανάμνηση έγινε πικρή η διαύγεια των νερών. Και το μικρό ποτάμι εκεί που έσμιγε με τη θάλασσα, μαύρο κι σκουριασμένο. Ήταν μια κατασκήνωση τότε, θυμάται ο Χρήστος.

Τώρα είναι ο Δούναβις. Το ποτάμι που διασχίζει το χρόνο, που διαπερνά τους ανθρώπους. Κάπου στη Ρουμανία η ζωή το ξέχασε κι αυτό. Κάθε ζωή μέσα του. Και τα ψάρια επιπλέουν. Τα ξεφορτώνουν με βάρκες στη στεριά. Όλη η ζωή του ποταμού θα βγει στη στεριά. Δίχως πνοή, δίχως επιστροφή. Μη ψάχνετε για αίτιους. Θα τους συγκαλύψουν. Αυτή την εικόνα θα τη σκεπάσουν χιλιάδες άλλες. Χιλιάδες εκφωνητές θα πέσουν πάνω της, θα την ξεχάσετε. Μέσα στο ψέμα, μέσα στην πλάνη. Μόνο το ποτάμι ξέρει. Αλλά δεν μπορεί να μιλήσει. Άλλα στόματα θα του κατασπαράξουν τη φωνή. Επιστήμονες θα σπεύσουν με λευκά γάντια. Θα αναπτύξουν το θέμα με κάθε λεπτομέρεια. Επιτροπές ειδικών θα συνεδριάζουν αδιακόπως και θα εισηγούνται. Τη λήψη μέτρων, την έκδοση οδηγιών. Και οι πολιτικοί θα δείχνουν περίλυποι για το νέο πλήγμα. Θα κάνουν ό,τι μπορούν να το επουλώσουν και να το διαδώσουν. Ότι φροντίζουν, ότι είναι πάντα εδώ, ό,τι και να συμβεί.

Τώρα ο Δούναβις. Στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία, στην Ουκρανία ίσως. Κάπου μακριά από μας. Γιατί εμείς εδώ έχουμε τα δικά μας ποτάμια. Τον Αλφειό, τον Πηνειό. Κι άλλα με αρχαία ονόματα. Κι εμείς φροντίζουμε να υπάρχουν μέσα στο ένδοξο παρελθόν τους και το σιωπηλό παρόν τους. Δεν παραλείπουμε καθόλου να τους ρίχνουμε σκουπίδια, λύματα και τ΄ απόβλητα του πολιτισμού μας. Εργοστάσια, βιοτεχνίες, επιχειρήσεις κοινής ωφελείας κάνουν ο,τι μπορούν. Και αγρότες και κτηνοτρόφοι και ευυπόληπτοι πολίτες. Και οι Δήμοι μας. Σύνδεσμος ύδρευσης «ο Πηνειός» . Σύνδεσμος αποχέτευσης «ο Ηρακλής». Προφανώς για να εκτρέψει τον ρου της ασυδοσίας, να τον οδηγήσει σε βιολογικούς καθαρμούς. Σε αποχετεύσεις δακρύων και αγωγούς μετάνοιας.

Κάποτε τα ποτάμια είχαν φωνή. Την άκουγες να κελαρύζει, να τραγουδάει . Έσμιγε με τα δέντρα, τις λυγαριές και τις ιτιές. Μουρμούριζε άλλοτε παράξενους σκοπούς που μόνο ένας τσοπάνος μπορούσε να τους μιμηθεί.

Όταν τα ποτάμια είχαν φωνή μιλούσαν με τα ψάρια τους.

Comments are closed.