Ε.Π.Ο.Π.

Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης

Δελτίο Τύπου Ιανουάριος 2007 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αθήνα,
18 Ιανουαρίου 2007
ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ 

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΜΑΣ Το 2001, μετά από 6 χρόνια νομοθετικής προεργασίας, διαμορφώθηκε ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο με επιμερισμό ευθυνών, υποχρεώσεων και εργαλείων, ώστε να υπάρξει μια διαφορετική, εναλλακτική διαχείριση ενός σημαντικού ποσοστού των αποβλήτων: νόμος 2939/ 3-8-2001 για την εναλλακτική διαχείριση των συσκευασιών και άλλων προϊόντων. Στη διαμόρφωση του νέου θεσμικού πλαισίου συνέβαλαν διάφοροι φορείς, μεταξύ άλλων και η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, και άρα είναι προϊόν – στον ένα ή στον άλλο βαθμό – διαλόγου μεταξύ των βασικών κοινωνικών εταίρων.

Από το 2003 και το 2004 «τρέχουν» πλέον οι υποχρεώσεις των εγκεκριμένων Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης, των φορέων δηλαδή που έχουν την ευθύνη να πετύχουν τους στόχους της νομοθεσίας για τη μείωση, επαναχρησιμοποίηση, αξιοποίηση κι ανακύκλωση των συσκευασιών, οχημάτων, ελαστικών, μπαταριών και συσσωρευτών, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών. ορυκτελαίων και συσκευασιών τους.

Οι αργές διαδικασίες σε επίπεδο πολιτικής, σχεδιασμού και υποδομών για μια βιώσιμη διαχείριση των στερεών αποβλήτων, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη ραγδαία αύξηση των αποβλήτων.

Σήμερα υπάρχει σε πολλές περιοχές αδιέξοδο με την τελική διάθεση των απορριμμάτων. Διαβάστε περισσότερα…

Η ΚΑΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ
Το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αττική έχει φθάσει στο πιο οριακό σημείο από ποτέ. Κοιτώντας την ζοφερή εικόνα του σήμερα με τον ΧΔΑ Άνω Λιοσίων να βρίσκεται σε φάση υπερκορεσμού και να μην προχωρά κανένας άλλος ΧΥΤΑ καταλαβαίνουμε ότι οδηγούμαστε στο μεγαλύτερο αδιέξοδο που έχει βρεθεί ποτέ η Αττική, όσον αφορά τη διαχείριση των απορριμμάτων της. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο ακούγονται φωνές που προτείνουν την μαγική λύση της καύσης των σκουπιδιών (ή γενικότερα τις τεχνολογίες ενεργειακής αξιοποίησης – καύση, πυρόλυση, αεριοποίηση κ.α.). Η καύση ακούγεται σαν εύκολη λύση, έχει όμως πολλά προβλήματα, τα οποία συνοψίζονται στα εξής: Παράγει επικίνδυνα αέρια (διοξίνες, υδράργυρο και εκατοντάδες άλλες τοξικές ουσίες) ακόμη και από τις πιο προηγμένες τεχνολογίες της. Χρειάζεται και ένα ΧΥΤΑ τοξικών για τα στερεά υπολείμματα, που παράγει. Είναι βέβαιο ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις για την χωροθέτηση αυτού του ΧΥΤΑ τοξικών θα είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές της χωροθέτησης ενός ΧΥΤΑ απορριμμάτων. Η καύση είναι επιλογή εντάσεως κεφαλαίου και όχι εργασίας. Δημιουργεί πολύ λιγότερες θέσεις απασχόλησης από την εναλλακτική διαχείριση και την ανακύκλωση. Συγκεκριμένα η καύση δημιουργεί μία (1) θέση εργασίας ανά 10.000 τόνους απορριμμάτων, ενώ η επαναχρησιμοποίηση και εναλλακτική διαχείριση δημιουργούν 25-300 θέσεις εργασίας ανάλογα το προς διαχείριση υλικό. Είναι μακράν η ακριβότερη μέθοδος τελικής διαχείρισης, τόσο σαν επένδυση, όσο και σαν λειτουργία. Εκτιμάται ότι το συνολικό κόστος χρέωσης ανά τόνο με την καύση θα φθάσει ή θα ξεπεράσει τα 100 €/t, που σημαίνει ότι π.χ. τα δημοτικά τέλη στους ΟΤΑ της Αττικής θα πρέπει να αυξηθούν τουλάχιστον 30-63% και το κόστος αυτό θα το πληρώσουν βέβαια οι δημότες. Εάν για τη χωροθέτηση των ΧΥΤΑ υπάρχουν κοινωνικές αντιδράσεις, για την καύση εκτιμάται ότι θα υπάρξουν πολύ μεγαλύτερες. Η χωροθέτηση της καύσης σε αποστάσεις μεγαλύτερες από τα Άνω Λιόσια δημιουργούν ένα επιπλέον κόστος μεταφοράς κατά 2-8 €/t για κάθε 10 km μεγαλύτερη απόσταση.

Η υιοθέτηση της καύσης θα δυσκολέψει κατά πολύ τον ποσοτικό στόχο της ανακύκλωσης συσκευασιών που θα πρέπει να επιτύχει η χώρα μας, που είναι ανακύκλωση κατά 55 – 80% κ.β. στο σύνολο της συσκευασίας μέχρι την 31/12/2011. Ταυτόχρονα η επίτευξη των στόχων της ανακύκλωσης θα καταστήσουν την καύση ακόμη πιο αντιοικονομική. Από πλευράς ενεργειακής η καύση συμβάλλει πολύ περισσότερο στην παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου. Ακόμη και η «καλύτερη» καύση (με συμπαραγωγή ηλεκτρισμού και θερμότητας) υπολείπεται σημαντικά της ανακύκλωσης και φυσικά της μείωσης στην πηγή. Συγκεκριμένα η ανακύκλωση ενός τόνου ανάμικτων ανακυκλώσιμων μειώνει κατά 760 κιλά τις εκπομπές άνθρακα, ενώ η καύση με συμπαραγωγή ηλεκτρισμού και θερμότητας τις μειώνει κατά 95 κιλά στην καλύτερη περίπτωση της υποκατάστασης λιγνίτη ή άνθρακα.

Είναι σαφές ότι η καύση παρουσιάζει πολλά μειονεκτήματα από περιβαλλοντικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πλευράς και από τη στιγμή που μέχρι σήμερα δεν υιοθετήσαμε τεχνολογίες καύσης, είναι πλέον πολύ πιο ασύμφορο να δεσμεύσουμε το μέλλον μας με αυτές, όταν τις μικρές δυνάμεις και πόρους της χώρας μας μπορούμε να αξιοποιήσουμε πολύ πιο αποτελεσματικά στην πολιτική της πρόληψης – ανάκτησης – ανακύκλωσης – εναλλακτικής διαχείρισης – κομποστοποίησης με στόχο τις «Πόλεις Χωρίς Σκουπίδια».

Φίλιππος Κυρκίτσος

Comments are closed.